Correspondent uit Córdoba

Posted on September 07, 2016

Hoe bereid je je voor op wonen in een latinoland? Je weet dat de nachten broeierig worden, de dagen warm en drukkend. Je weet dat zondag gevuld is met de geur van gegrild vlees en schreeuwende voetbalfans die elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Uitgaan doe je pas om drie uur 's ochtends, gehuld in je meest korte rokje. Je leert begrijpen dat bier voor slaap gaat en dat de prijzen in de supermarkt iedere dag veranderen. De grote lijnen, daarvan was ik op de hoogte. Maar ik was niet voorbereid op het dagelijkse drama. Het is alsof ik in een telenovela ben gestapt en stiekem over de set loop.

Een voorbeeld. Vorige week liep ik 's ochtends vroeg naar mijn pilatesles. Het zal een uur of half negen geweest zijn; in mijn buurt was het nog heel rustig. Ik liep door een straat met in het midden een lange laan met bomen en bankjes - geflankeerd door twee eenbaanswegen. Uit de verte zag ik een jongen en een meisje elkaar ontmoeten bij een van de bankjes. Een ongemakkelijke zoen op de wang, een soort halve knuffel. Beiden hadden hun jassen aan en gingen zitten. Het meisje haalde een envelop uit haar tas. Niet een gewone, maar zo'n lange beige. Zo eentje waarin alleen officiële post zit. Ondertussen was ik een stuk dichterbij. Ze overhandigde de envelop aan de jongen. Beiden kunnen niet ouder geweest zijn dan begin twintig. Uit de envelop trok hij iets wat eerst leek op een röntgenfoto. Toen ik dichterbij kwam, bleek het om een echo te gaan. Een echo van een baby. Hij begon te huilen en niet van vreugde. Ik heb nog niet vaak iemand in het openbaar zien huilen, maar dit was duidelijk huilen uit wanhoop. Het meisje probeerde hem te troosten, maar niet erg warm. Ik passeerde het bankje en moest verder.

Nu denk ik al de hele week aan dit drama. Was het een affaire, bekroond met een liefdesbaby die geheim moest blijven? Waren het broer en zus uit een verscheurde familie, die elkaar alleen zo op de hoogte konden brengen van de tweede leg van een van hun ouders? Zo kan ik oneindig doorfantaseren. Het leven in Córdoba is een onuitputtende inspiratiebron voor mijn roddelzieke brein.