Een liefdesverklaring aan de oude media

Posted on September 03, 2016

Ik vind mezelf niet oud. Of nou ja, dat hangt ervan af. Als ik Lil' Kleine een nieuwe auto zie kopen en ikzelf nog steeds mijn best moet doen om mijn huur te betalen, denk ik weleens: i'm too old for this shit. Maar dat even terzijde. Normaal gesproken vind ik mezelf niet per se heel oud. Maar ik merk dat ik wel een aantal zeer archaïsche gedachten heb over bepaalde dingen. Niet te veel bloot laten zien als je uitgaat, gezond eten, praten met twee woorden...
Ik schaam me er een beetje voor. Ik zie er best normaal uit, maar in mij schuilt echt een lelijke, boze Gollum die van alles haat. En een van die dingen is het feit dat de oude media door millennials behandeld worden alsof ze het meest vreselijke zijn dat ooit is uitgevonden op deze planeet. Televisie, oh the horror! 

Nou is er een hoop te zeggen over het internet en hoe fantastisch het is. Jeetje, ik heb er zelfs mijn baan aan te danken. Echt klagen mag ik dus niet. Maar ik zag laatst (op Youtube ja, dat dan weer wel) een interview, waarin iemand zei: you don't escape your world by talking to your best friends. If you're stuck and you want to find a door opening somewhere else, you can't do it by reinforcing your interests. Best wel waar toch? Ik heb de laatste jaren steeds meer iets tegen social media gekregen, de oppervlakkigheid, het nutteloze ervan - maar ik kon niet goed onder woorden brengen waarom. Maar nu denk ik dat het hiermee te maken heeft: social media is niets meer dan jezelf omringen met mensen die je kent, wilt kennen, waarmee je bepaalde interesses deelt. En dat is natuurlijk prachtig aan de ene kant - hoe fantastisch is het dat je iemand uit Japan kan leren kennen die net als jij van die kleine trollenpoppetjes uit de jaren negentig spaart? In die zin maakt het de wereld kleiner, overzichtelijker, misschien zelfs zachter

Maar aan de andere kant is het ook verraderlijk. De maakbaarheid van de nieuwe media is fantastisch, maar zorgt het er ook niet voor dat wij altijd een paradigma voor onszelf creëren dat ons nooit uit onze comfortzone haalt? Je krijgt nooit iets te zien dat je niet wilt, dat compleet tegen jouw mening in gaat, dat je shockeert of boos maakt - tenzij je ervoor kiest. Je praat met je vrienden, met mensen van dezelfde geloofsopvatting of politieke opvatting, of zoekt juist mensen die het tegenovergestelde vinden van wat jij vindt. Maar alleen als jij daaraan toe bent. Nooit word je eens overvallen door iets dat totaal buiten je eigen leefwereld staat. En is dat niet een klein beetje jammer? Zullen we dit weekend eens allemaal de krant kopen, de radio de hele dag aan laten staan op een onbekende zender, de tv aanzetten en passief dingen over ons heen laten komen waar we misschien op het eerste gezicht niets mee hebben? Wellicht is het een deur naar een hele nieuwe wereld.