Storytelling

Ni una menos, or why I felt uncomfortable as a feminist yesterday

Posted on October 20, 2016

this is an English blog

Continue reading

Correspondent uit Córdoba

Posted on September 07, 2016

Hoe bereid je je voor op wonen in een latinoland? Je weet dat de nachten broeierig worden, de dagen warm en drukkend. Je weet dat zondag gevuld is met de geur van gegrild vlees en schreeuwende voetbalfans die elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Uitgaan doe je pas om drie uur 's ochtends, gehuld in je meest korte rokje. Je leert begrijpen dat bier voor slaap gaat en dat de prijzen in de supermarkt iedere dag veranderen. De grote lijnen, daarvan was ik op de hoogte. Maar ik was niet voorbereid op het dagelijkse drama. Het is alsof ik in een telenovela ben gestapt en stiekem over de set loop.

Een voorbeeld. Vorige week liep ik 's ochtends vroeg naar mijn pilatesles. Het zal een uur of half negen geweest zijn; in mijn buurt was het nog heel rustig. Ik liep door een straat met in het midden een lange laan met bomen en bankjes - geflankeerd door twee eenbaanswegen. Uit de verte zag ik een jongen en een meisje elkaar ontmoeten bij een van de bankjes. Een ongemakkelijke zoen op de wang, een soort halve knuffel. Beiden hadden hun jassen aan en gingen zitten. Het meisje haalde een envelop uit haar tas. Niet een gewone, maar zo'n lange beige. Zo eentje waarin alleen officiële post zit. Ondertussen was ik een stuk dichterbij. Ze overhandigde de envelop aan de jongen. Beiden kunnen niet ouder geweest zijn dan begin twintig. Uit de envelop trok hij iets wat eerst leek op een röntgenfoto. Toen ik dichterbij kwam, bleek het om een echo te gaan. Een echo van een baby. Hij begon te huilen en niet van vreugde. Ik heb nog niet vaak iemand in het openbaar zien huilen, maar dit was duidelijk huilen uit wanhoop. Het meisje probeerde hem te troosten, maar niet erg warm. Ik passeerde het bankje en moest verder.

Nu denk ik al de hele week aan dit drama. Was het een affaire, bekroond met een liefdesbaby die geheim moest blijven? Waren het broer en zus uit een verscheurde familie, die elkaar alleen zo op de hoogte konden brengen van de tweede leg van een van hun ouders? Zo kan ik oneindig doorfantaseren. Het leven in Córdoba is een onuitputtende inspiratiebron voor mijn roddelzieke brein.

Continue reading

Een liefdesverklaring aan de oude media

Posted on September 03, 2016

Ik vind mezelf niet oud. Of nou ja, dat hangt ervan af. Als ik Lil' Kleine een nieuwe auto zie kopen en ikzelf nog steeds mijn best moet doen om mijn huur te betalen, denk ik weleens: i'm too old for this shit. Maar dat even terzijde. Normaal gesproken vind ik mezelf niet per se heel oud. Maar ik merk dat ik wel een aantal zeer archaïsche gedachten heb over bepaalde dingen. Niet te veel bloot laten zien als je uitgaat, gezond eten, praten met twee woorden...
Ik schaam me er een beetje voor. Ik zie er best normaal uit, maar in mij schuilt echt een lelijke, boze Gollum die van alles haat. En een van die dingen is het feit dat de oude media door millennials behandeld worden alsof ze het meest vreselijke zijn dat ooit is uitgevonden op deze planeet. Televisie, oh the horror! 

Nou is er een hoop te zeggen over het internet en hoe fantastisch het is. Jeetje, ik heb er zelfs mijn baan aan te danken. Echt klagen mag ik dus niet. Maar ik zag laatst (op Youtube ja, dat dan weer wel) een interview, waarin iemand zei: you don't escape your world by talking to your best friends. If you're stuck and you want to find a door opening somewhere else, you can't do it by reinforcing your interests. Best wel waar toch? Ik heb de laatste jaren steeds meer iets tegen social media gekregen, de oppervlakkigheid, het nutteloze ervan - maar ik kon niet goed onder woorden brengen waarom. Maar nu denk ik dat het hiermee te maken heeft: social media is niets meer dan jezelf omringen met mensen die je kent, wilt kennen, waarmee je bepaalde interesses deelt. En dat is natuurlijk prachtig aan de ene kant - hoe fantastisch is het dat je iemand uit Japan kan leren kennen die net als jij van die kleine trollenpoppetjes uit de jaren negentig spaart? In die zin maakt het de wereld kleiner, overzichtelijker, misschien zelfs zachter

Maar aan de andere kant is het ook verraderlijk. De maakbaarheid van de nieuwe media is fantastisch, maar zorgt het er ook niet voor dat wij altijd een paradigma voor onszelf creëren dat ons nooit uit onze comfortzone haalt? Je krijgt nooit iets te zien dat je niet wilt, dat compleet tegen jouw mening in gaat, dat je shockeert of boos maakt - tenzij je ervoor kiest. Je praat met je vrienden, met mensen van dezelfde geloofsopvatting of politieke opvatting, of zoekt juist mensen die het tegenovergestelde vinden van wat jij vindt. Maar alleen als jij daaraan toe bent. Nooit word je eens overvallen door iets dat totaal buiten je eigen leefwereld staat. En is dat niet een klein beetje jammer? Zullen we dit weekend eens allemaal de krant kopen, de radio de hele dag aan laten staan op een onbekende zender, de tv aanzetten en passief dingen over ons heen laten komen waar we misschien op het eerste gezicht niets mee hebben? Wellicht is het een deur naar een hele nieuwe wereld.

Continue reading

A reader's guide to this blog

Posted on September 03, 2016

Hi! Hola!  
I will use this blog is to keep you updated on my life on the other side of the world. I will write about my (daily) adventures and thoughts - it will more or less function as an old school diary. Some blogs will be in Dutch, some will be in English - depending on my mood. Please feel free to share your thoughts about the blog by sending me a message through my contact form. Un abrazo!

Continue reading